و حضرت صادق عليه السّلام فرمود : چه بسيار كسى كه خندهء او در دنيا بسيار باشد از روى لعب و طرب ، و در روز قيامت گريهء او بسيار باشد ، و چه بسيار كسى كه گريه او بسيار باشد بر گناهانش از خوف عذاب الهى ، و در بهشت سرور و خندهء او فراوان باشد « 1 » . و فرمود : خندهء رسول تبسّم بود كه صدا از آن ظاهر نمىشد ، و روزى به جماعتى از انصار گذشتند ايشان سخن مىگفتند ، و دهان را از خنده پر مىكردند ، فرمود : اى گروه كسى از شما كه طول امل او را مغرور ساخته باشد ، و در اعمال خير عملش كوتاه باشد ، بايد به قبرها نظر نمايد ، و از مبعوث شدن قيامت عبرت گيرد ، و مرگ را ياد كند كه شكنندهء جميع لذّتهاست « 2 » . و حضرت صادق عليه السّلام فرمود : بسيارى خنده ايمان را مىگدازد چنانچه آب نمك را مىگدازد « 3 » . و فرمود : از جهالت است خنديدن بىتعجّب ، و مكرّر مىفرمود كه : دندان خود را به خنده مگشا ، و حال آنكه كارهاى رسواكننده كرده‌اى ، و ايمن نيست از شبيخون مرگ يا عذاب الهى كسى كه گناهان كرده « 4 » . و فرمود : كسى را كه دوست دارى با او مزاح مكن ، و با او مجادله و منازعه مكن « 5 » . و فرمود : قهقهه از شيطان است « 6 » .

--> ( 1 ) بحار الانوار 76 / 59 ح 7 . ( 2 ) بحار الانوار 76 / 59 ح 8 . ( 3 ) اصول كافى 2 / 664 ح 6 . ( 4 ) اصول كافى 2 / 664 ح 7 . ( 5 ) اصول كافى 2 / 664 ح 9 . ( 6 ) اصول كافى 2 / 664 ح 10 .